HASTE THE DAY

Lang voordat metalcore geïnjecteerd werd met invloeden uit bijvoorbeeld nu metal en deathcore, was er de originele variant, die een pure mix van metal en hardcore bracht en waarin vaak screams werden afgewisseld met clean gezongen refreinen. Haste The Day weet daar alles van. De christelijke Amerikanen brachten in 2004 immers reeds hun debuutalbum uit, maar gooiden na vijf albums in 2010 de handdoek in de ring. In 2014 kwam de band terug en een jaar later bracht de groep zesde telg ‘Coward’ uit, om het jaar daarna alsnog weer uit elkaar te vallen. Drummer Giuseppe Capolupo verhuisde naar The Devil Wears Prada, waar hij tot op de dag van vandaag nog steeds de drumkruk bezet houdt. Nu, 11 jaar na die laatste plaat, is er dan eindelijk weer nieuw werk in de vorm van dit ‘Dissenter’ en het moet gezegd worden; het zestal – met drie gitaristen in de gelederen én met Capolupo nog steeds achter de drumkit - heeft de fijne kneepjes van het vak absoluut nog niet verleerd. Het album bestaat uit elf volwassen klinkende, vakkundig in elkaar gezette tracks, waarvan intro ‘Cycles’ op heavy wijze de toon zet, ‘Grave’ een heerlijk refrein kent, het felle ‘Heretic’ met zijn melodieuze meezingrefrein een aardig centraal geplaatst hoogtepunt vormt. ‘Escape’ beklijft best wel, ‘Teeth’ klinkt bepaald niet hoopvol, maar wel prachtig en afsluiter ‘Oblivion’, mede door de strijkers aan het eind, schittert in schoonheid. ‘Ze zullen weten dat we terug zijn!’, moet Haste The Day gedacht hebben en zo is het maar net. ‘Dissenter’ is een plaat geworden met een concept over de cycli waar we als mens doorheen gaan en waarbij de hoofdpersoon op zoek is naar een uitgang. Een ontsnapping. Hiermee biedt het album nog meer diepgang, waarmee ‘Dissenter’ voor liefhebbers van originele metalcore absolute aanrader is. Goed dat Haste The Day terug is!