GOZU

Het zesde album van Gozu is naar eigen zeggen ‘het meest eerlijke en meest persoonlijke’ dat men ooit zou hebben uitgebracht. De band uit Boston combineert al jaren twee zaken die ogenschijnlijk moeilijk samengaan: de fuzzy riffs van seventies hardrock en de melodieuze directheid van grunge. Op ‘Gozu VI’ ligt de nadruk sterk op de vocale kracht van Marc Gaffney zijn stem, die rauw, maar warm en nooit geforceerd klinkt. Voor de productie keerde de band na meer dan 10 jaar terug naar de Mad Oak-studio in Boston en producer Benny Grotto die er alle overbodige glans heeft afgehaald. Het resultaat is een vloeiend album dat klinkt alsof het in één take opgenomen is. Openingstrack 'Corinthian Leatherface' maakt duidelijk wat er te verwachten valt: een dikke laag groovy riffs die aan Queens of the Stone Age en onze eigen Cowboys & Aliens doen denken, maar wel melodieus genoeg klinken om niet als pure stoner te worden weggezet. 'Banacek' is de meest opvallende track, met een baslijn die zomaar op een plaat van Iron Maiden had kunnen staan. Onverwacht en op het eerste gehoor een beetje riskant, maar toch sluit het nummer mooi aan bij de gekende Gozu-sound. 'Midnight Express' kent een trage en dreigende opbouw om dan ergens halfweg open te barsten in een baldadig forse song. 'Corner Lariot' drapeert dan weer een zware, atmosferische sluier over het album, terwijl 'They Did Know Karate' het tempo opdrijft en uitmondt in een punkachtige directheid. De terugkeer naar de studio waar destijds ‘Locust Season’ (2010) en ‘The Fury Of A Patient Man’ (2013) werden opgenomen, brengt de warmte terug die de vroege Gozu-platen zo sterk maakte, maar de band heeft duidelijk aan compactheid en zelfzekerheid gewonnen. ‘Gozu VI’ is daardoor een fijne stoner/fuzz rock-plaat geworden met soul en een flinke dosis pit.