PATTERN-SEEKING ANIMALS

John Boegehold was de songschrijver die na het vertrek van Neal Morse voornamelijk die taak overnam bij Spock’s Beard. Maar zelfs dat kon zijn creatieve honger niet stillen dus richtte hij Pattern-Seeking Animals op met drie leden van Spock’s Beard (zanger gitarist Ted Leonard, drummer Jimmy Keegan en bassist Dave Meros). Ondertussen verschijnt het zesde album in zeven jaar. De muziek blijft in dezelfde lijn maar wordt nog telkens beter. Opnieuw is de plaat gevuld met progressieve rock met sterke melodieuze refreinen en soms poppy meezingmomenten. Voor de echte progfans misschien af en toe zelfs iets te poppy. Zoals ‘Things I Don’t Do’ een heel mooie ballade, waarin Ted Leonard zijn zangtalent tentoonspreidt. Zijn stem lijkt op die van Steve Walsh van Kansas. De keyboardklanken van John Boegehold klinken tegelijk retro en futuristisch en zijn een belangrijk onderdeel van de groepsklank. Het woord ‘Grimalkin’ ontstond in de 16e eeuw als een variant van ‘Greymalkin’, wat ‘grijze kat’ betekent. Het woord werd populair gemaakt door Shakespeare in ‘Macbeth’. Volgens John Boegehold is het de bedoeling om progressieve en complexe muziek te produceren, met behoud van directheid en melodie; een doelstelling die perfect bereikt is. Een uitstekende groep die de wachttijd op nieuw Spock’s Beard materiaal aangenamer maakt.