DOODSWENS

Toen rond 2020 een heuse hype gecreëerd werd rond dit toen nog nagelnieuwe Nederlandse black metalcombo waren we niet bepaald overtuigd. Niet dat ze slécht waren, maar er werd wel degelijk flink over het paard heen getild. Inmiddels zijn we 6 jaar verder en heeft Doodswens de kans gekregen te rijpen. En dat heeft er goed aan gedaan, want ook al is het Nederlandse trio allesbehalve origineel en zullen ze zeker geen grenzen verleggen, toch zijn ze er met dit tweede album in geslaagd om een erg aardige plaat te maken. Zangeres en gitariste van het eerste uur Fraukje van Burg vertrok in 2021 en ook gitarist Stephan De Grauwe (Kludde, Suhrim,...) vertrok, dus moesten er eerst een paar geschikte vervangers worden gevonden. Drumster Inge van der Zon nam de niet voor de hand liggende beslissing om de zang op zich te nemen van achter haar kit, iets wat we slechts weinigen ooit wisten doen buiten Proscriptor Mc Govern (Absu) of Chris Reifert (Autopsy). Nu, op ‘Doodswens’ klinkt haar doodsreutel alvast indrukwekkend en verdomde eng. Wat ons betreft alleszins een flinke stap vooruit ten opzichte van de schrille strot van Fraukje... Met bassist Riccardo Subasi (Nordjevel) en gitarist Peter Rebel (Dödsrit, Ossaert, Shagor) heeft ze alvast de goede ondersteuning, want als power trio wordt er geen tijd verspild aan franjes. Integendeel, de sound is lomp en heavy, maar ook ontdaan van alle toeters en bellen, waardoor enkel de essentie nog overblijft: beukende, bloederige en puristische oldschool black metal die op je in hakt tot je je overgeeft aan al dit geweld. En ja, ook daar is dit album een stap vooruit, want doordat het debuut ‘Lichtvrees’ die bas miste, klonk ook alles een pak scherper dan dat nu het geval is. Waar het debuut trouwens volledig Nederlandstalig was, zijn er nu nog twee songs in hun moerstaal, waarnaast de rest in het Engels werd gezongen. Dat zal hen vermoedelijk ook wel helpen op het internationale pad, dat ze volgens ons zeker mogen gaan bewandelen met dit album.