MOTIIS

Hoewel de term avant-garde vooral doet denken aan moeilijk doen, vaak met domme kleren, hebben we toch altijd een zwak voor muzikanten die zich proberen te vernieuwen. En als je aan veranderende muzikanten denkt, hoort Mortiis zonder twijfel in dat lijstje te staan. Zelfs als we diens eerste dagen als bassist in Emperor negeren, heeft de goede man veel verschillende hoeken van de elektronische (rock) muziek verkend. Na in (zo ongeveer) z’n eentje het dungeon synth-subgenre te hebben ontwikkeld, heeft hij zich daarna op de industrial metal van, goth en EBM en, … erm… z’n liefde voor Nine Inch Nails gesmeten. En nu is er dus een zoveelste nieuwe vorm, want Mortiis is terug met een rustiger en dromeriger geluid. De invloed van de wave en gothic klinken sterker door, met echo’s van Tangerine Dream, In Strict Confidence en Aurora Sutra, (het etno dance zijproject van Project Pitchfork). Voor de verstokte metalhead is er veel te slikken. De kopstem en vooral de manier waarop deze is bewerkt, doet meteen denken aan vervelende popmeisjes. Ook heb je een vergrootglas nodig om nog enige gitaar te vinden. Maar als je je over deze zaken heen kan zetten, wacht er een heerlijke, relatief ontspannen en melancholische wereld die in golven over je neerdaalt. Mortiis is in deze reïncarnatie veel meer afwachtend en veel van de nummers komen niet echt tot een apotheose. Iets wat hij bijvoorbeeld ten tijde van ‘The Smell Of Rain’ wel deed. Maar dat is ook de bedoeling, en helpt mee in het oproepen van een daadwerkelijk bevreemdende sfeer. Zo gebeurt het dat de acht relatief lange nummers voorbij lijken te vliegen. Mortiis loopt met ‘Ghosts Of Europa’ (net zoals de rest van z’n loopbaan) zeker geen foutloos parcours, maar dat kan als echte avant-garde visionair niet. Wat hij wel, alweer, doet is in de luwte iets daadwerkelijk nieuws laten groeien.