FUTURE PALACE

‘Deep Blue’ is een waardige opener van de vierde langspeler van dit Duitse drietal. De cleane vocals van Maria Lessing eisen als eerste de spotlight op. Het sfeervolle, voornamelijk melodieuze geheel krijgt pas op het einde een kick qua agressiviteit mee. Die toont aan dat Future Palace niet enkel mooi, maar ook meedogenloos wil gaan. Die hardere kant komt meer naar voren op ‘Resurge’, dat qua refrein wat te algemeen blijft, maar wel al een sterkere song is dan de redelijke opener. We belanden bij de categorie topkwaliteit met ‘Supernova’. Hier jongleert Future Palace optimaal met de afwisseling tussen melodie en heavyness. In dit genre is de sleutel tot succes vaak om deze twee componenten harmonieus samen te brengen, en dat doet dit nummer perfect. Het doet swingen en headbangen. Het is pakkend en brutaal. Hier hoor je een groep die zich kan onderscheiden op basis van kwaliteit. Dat horen we niet even intens op elk nummer, maar het is ook niet simpel om elke keer de jackpot te winnen. ‘Disintegrate’ is weer meer melodieus vooraleer ‘The Shades’ hard uithaalt. De flow op deze plaat zit zo goed en dat houdt de aandacht erbij. De sampling op ‘Nixy’ toont aan dat dit een drijvende kracht is voor de groep zonder al te veel de aandacht te trekken. Het ondersteunt het totaalplaatje goed. Maria Lessing screamt in sommige songs niet al te veel, maar dat maakt de impact ervan des te beter. Ook haar clean vocals zijn gewoon sterk. ‘Thorns’ vindt opnieuw de perfecte hegemonie en is een nieuw hoogtepunt. Hierna klinkt ‘Ebb And Flow’ doodgewoon, maar ik betrap mezelf er later op dat ik deze al mee neurie. Dan toch een oorwurm? Achteraan ‘Resurgence’ horen we nummers die sneller in de vergetelheid belanden. Dat zijn er iets te veel vooraleer ‘Cyclone’ geslaagd afsluit met een emotionele toets.