Kan je de betekenis van de albumtitel wat verder toelichten?
‘Het verhaal draait om het idee dat er verschillende wegen zijn in het leven en dat je, net als een architect, je eigen pad vormgeeft. Je kunt iets maken van je leven, ongeacht de omstandigheden of het land waarin je je bevindt. Natuurlijk heb je niet dezelfde mogelijkheden wanneer je helemaal geen geld hebt of met een handicap leeft, dan liggen de kaarten anders. Als je vooruit wilt in het leven en een beter mens wilt worden, moet je zelf de juiste omgeving creëren. Er is een subtiel maar belangrijk verschil tussen de albumtitel en de tracktitel: de eerste richt zich op een breder publiek, terwijl de tweede persoonlijker is en specifiek over mij gaat. Die track beschrijft wie ik ben en waar ik naartoe wil in het leven. Dat onderscheid is essentieel, omdat het benadrukt dat er meerdere manieren zijn om je doel te bereiken.’
Zijn alle songs op dit album op dezelfde leest geschoeid?
‘Alle 192 songs van Evergrey zijn gebaseerd op wat er in de wereld gebeurt. Het kan gaan over mezelf, mijn eigen ervaringen of wat iemand uit mijn dichte omgeving heeft doorstaan. Ik schrijf dus niet over ‘Dungeons & Dragons’ of andere fantasieverhalen. Het klopt wel dat mijn teksten eerder donker zijn, maar de huidige maatschappij noopt me om deze thema’s aan te boren. Naar mijn perceptie zijn mijn teksten niet noodzakelijk duister. Het is eerder een energie-gedreven kracht om onaanvaardbare mistoestanden in de wereld aan te klagen of in ieder geval in de belangstelling te plaatsen. Duisternis en verdriet kunnen een katalysator zijn voor energie en kracht, ook al wordt dat niet op dezelfde manier door mainstream media gepercipieerd.’
Het is opvallend hoe toegankelijk de nummers zijn. Was dat de bedoeling?
‘Door de jaren heen is Evergrey er bijzonder goed in geworden om zeer toegankelijke coupletten en refreinen te verwerken in een behoorlijk complex geheel. De eerste song die we in deze periode hebben uitgebracht, was ‘OXYGEN!’. Die is enorm complex, heavy en laag gestemd om te spelen, maar bevat tegelijk een zeer catchy refrein. Hetzelfde geldt voor ‘Architects Of The New Weave’ en andere nummers op het nieuwe album. Dat is nu eenmaal onze wereld, en ik hoop dat we er na 33 jaar beter in zijn geworden om zulke songs te schrijven. We nemen elementen uit het tijdperk van melodieuze hardrock of AOR en gieten die in het typische Evergrey-jasje. We voelen ons thuis in die creatieve ruimte tussen donkere, zware metal en de meer hoopvolle, toegankelijke hardrock. Overigens hebben we onze muziek nooit echt als progressieve metal bestempeld. Je zou het eerder kunnen omschrijven als melodieuze metal, waarin invloeden van zowel prog als black metal zijn verwerkt. Dat is net het mooie aan Evergrey: we kunnen doen wat we willen.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 239.
