DEEP PURPLE

Splat! laat horen dat Deep Purple in 2026 allesbehalve een oubollige nostalgie-act is. De 24ste studioplaat van de Britten schuift nadrukkelijk de heavy kant op, met compacte songs, een gruizige livesound en een band die hoorbaar samen in één ruimte staat te spelen. Het door Ian Gillan bedachte eindtijdconcept – de mensheid die eerder transformeert dan vergaat – hangt als een losse rode draad door plaat en teksten, zonder dat het een logge rockopera wordt. Producer Bob Ezrin houdt de teugels strak: uit een dertigtal ideeën destilleerde hij een set songs die bijna allemaal rond de vier minuten blijven, strak gespeeld, op maat gesneden en zonder nodeloos solovertoon. De ritmesectie Paice/Glover rolt als vanouds onwrikbaar door, maar het is vooral de tandem McBride/Airey die ‘Splat!’ zijn gezicht geeft: gitaar en toetsen grijpen in elkaar met de vanzelfsprekendheid van de Mark II‑gloriejaren, zonder evenwel in het verleden te blijven hangen. Singles als ‘Arrogant Boy’ en ‘Diablo’ tonen een band die het tempo opschroeft zonder de melodie op te offeren. ‘The Only Horse In Town’ is het emotionele zwaartepunt: majestueuze Hammond, een breed uitwaaierende solo van McBride en Gillan die nog altijd moeiteloos drama en ironie mengt. Op tekstueel vlak blijft de zanger zoals vanouds cryptisch en beeldrijk, eerder suggestief dan prekerig. De echte boodschap zit echter in de uitvoering: een band die al bijna zes decennia meegaat, maar nog altijd schrijft en speelt met de drive van een groep die iets te bewijzen heeft. ‘Splat!’ klinkt rauwer en directer dan de recente voorgangers, met genoeg hooks en riffs om de nieuwe songs naadloos naast ‘Highway Star’ en ‘Smoke On The Water’ in de setlist te plaatsen. Deep Purple herbevestigt met ‘Splat!’ dat relevant blijven een kwestie is van goede songs schrijven en dat het vijftal een band blijft die – zelfs op hogere leeftijd – vooral één ding wil: spelen.