MOONSPELL

Nadat de kruisbestuiving tussen donkere metal en gothic eind jaren tachtig en begin jaren negentig een feit was geworden dankzij bands als Paradise Lost, Moonspell en Rotting Christ, kreeg het gothic metal subgenre al snel een negatieve bijklank vanwege de talloze (vooral Nederlandse, sorry Noorderburen!) flauwe afkooksels waarbij een wat flauwe deerne in soepjurk een sopraangekweel opzette waarvan je tenen spontaan ging krullen en je darmperistaltiek zich omkeerde. Gelukkig is die hype gaan liggen en hebben de bands die het genre vorm gaven er op gezette momenten in hun carrière voor gezorgd dat de ‘echte’ gothic metal levendig werd gehouden. Vandaag zien we overigens alsmaar meer bands die teruggaan naar new wave, goth en postpunk in hun sound, dus het einde van deze beweging is nog niet in zicht. Nu, destijds gaf Moonspell met ‘Irreligious’ een serieuze boost aan de gothic metal en latere albums zouden er altijd wel op zinspelen, zelfs als ze eerder richting dark metal gingen. Op hun vorige plaat ‘Hermitage’ zagen we de slinger verder richting goth gaan en met deze gloednieuwe ‘Far From God’ lijkt deze op zijn hoogste punt te zijn beland. Nu zijn er nog wel enkele momenten waarop het er iets heftiger aan toe gaat en de sfeer omslaat naar gitzwart, zoals in ‘Our Freedom To Fall’, één van de weinige songs met growlvocalen en veel lomper gitaar- en drumwerk. Waar dat bij andere Moonspell-album de standaard zou zijn, is het dit keer een uitzondering en daarmee ook de meest dreigende song van de plaat. De rest van het album wordt voornamelijk enkel klare en warme zang gebruikt, iets wat frontman Fernando Ribeiro natuurlijk altijd al goed af ging. Verder hebben we zo’n vermoeden dat toetsenist Pedro Paixão zich wel heel lekker heeft kunnen uitleven, gezien zijn weidse synthesizertapijten heel bepalend zijn voor de sfeer van de plaat en dus ook meer ruimte kregen dan ooit. In combinatie met het open gitaarwerk zorgt dat er op ‘Biblical’ trouwens voor dat we voor het eerst in Moonspells lange tocht een ‘Pink Floyd-moment’ mogen meemaken. Soms gaat het er best wel deprimerend aan toe en lijkt de eeuwige nacht zich over je uit te strekken, maar toch is dit album zeker niet ontdaan van alle hoop. Zo lijkt ‘The Great Wolf In The Sky’ te gaan over de teloorgang van een vriendschap, maar lijkt er toch hoop op herstel. ‘Stop and listen – there is hope, follow me. Just look up! Open your eyes! There’s a great wolf in the skies’. Ook opener ‘Cross Your Heart’ mag dan al melancholisch van aard zijn, maar bevat toch een zeker opbeurend gevoel in het gitaarwerk. Echte verrassingen bevat de plaat niet, maar het is wel een oerdegelijke gothic metalplaat geworden die geen enkel zwak moment kent en dankzij de productie van Jaime Gomez Arellano klinkt als een klok, zonder opgepompt over te komen.