DRACONIAN

‘I Welcome Thy Arrow’ opent het album ogenschijnlijk waar het vorige ‘Under A Godless Veil’ meer dan vijf jaar geleden ophield. Donker en beladen met al het verdriet van de wereld. Zanger Anders Jacobsson klinkt nog steeds alsof hij zelf eigenhandig die hele last moet dragen. Wat een prachtige, emotionele grunt heeft die vent toch! De na twee albums en meer dan tien jaar afwezige, maar nu teruggekeerde Lisa Johansson combineert nog steeds perfect met diens stem in een permanent duet. Draconian is terug en behoort nog steeds tot de wereldtop in het gothic/doom genre, dat is meteen duidelijk. ‘The Monochrome Blade’ volgt daarna met wat meer pit en dynamiek voorin. De song doet ons wat denken aan Theatre Of Tragedy ten tijde van ‘Aégis’, maar draagt nog meer donkere ontroering. ‘Anima’ lijkt wel een traag voorbijschrijdende, filmische bloedprocessie te zijn die vage, bijna schemerende beelden oproept van een stervende wereld. Episch, traag en ingetogen bombastisch. Wat een song! In ‘The Face Of God’ laat Johansson de openingsquote ‘I Saw The Face Of God’ brandend achter in je hersenpan. Dat Lisa Johansson terug is, zullen we geweten hebben. ‘Cold Heavens’ met haar uitmuntende crescendo werd door platenmaatschappij Napalm Records bewust daarvoor uitgelicht als eerste single. Dat, op interludium ‘Asteria Beneath The Tranquil Sea’ na, de kortste song op het album niet echt representatief is als grote gemene deler voor ‘In Somnolent Ruin’, wordt gecompenseerd door tweede single ‘Misanthrope River’. Die song schrijdt traag en donker voorbij, beladen met lange gitaar- en keyboarduithalen. Mocht je de muziek van Draconian al als catchy kunnen ervaren, dan waren de vorige twee albums van de band dat nog net iets meer. De nieuwe plaat is nog iets somberder en diepgaander. Daardoor is het des te meer een groeiplaat geworden die pas na een aantal luisterbeurten zijn geheimen en kwaliteiten prijsgeeft. Ook net daarom een topplaat in het genre.