NEUROSIS

We zeggen het maar meteen, ‘An Undying Love For A Burning World’, de twaalfde studioplaat van het bijna tot het godendom verheven Neurosis, is een absolute knaller geworden en nu al topkandidaat om onze persoonlijke plaat van het jaar te worden. Dat we niet de enige zijn met deze mening bewijst de ware karrenvracht aan superlatieven die het album de voorbije weken over zich heen gestort kreeg en voor een keertje wordt er nu eens niet overdreven of onbegrijpelijk gehypet. Neurosis is natuurlijk nooit zomaar een of ander orkestje van het zevende knoopsgat geweest, maar na jaren van persoonlijke tragedie (voor het hoe en wat verwijzen we u graag door naar het artikel) lijkt de band sterker en vitaler dan ooit. Na de declamerende intro ‘We Are Torn Wide Open’ (over spijkers met koppen slaan gesproken…) is het meteen raak met het stevige en relatief vlotte ‘Mirror Deep’. Nieuwe aanwinst Aaron Turner (Isis, Sumac) maakt zich meteen kenbaar en vervult zijn rol als een ware veteraan. De song is vintage Neurosis en een binnenkomer van formaat. Op ‘First Red Rays’ en ‘Blind’, twee lange tracks van rond de negen minuten, zet het feest der herkenning zich ongestoord voort. Alle typische elementen die de band groot hebben gemaakt zijn ruimschoots aanwezig: de rauwe, licht dissonante riffs van Steve Von Till en nu dus ook Aaron Turner, de getormenteerde oerkreten van dezelfde twee heren, de simpele, maar effectieve mokerslagen van Jason Roeder, de ondersteunende, ronkende bas van Dave Edwardson en de grauwe, maar subtiele toetsen en samples van Noah Landis. Enerzijds klinkt de plaat hierdoor erg herkenbaar en lijkt het wel of de voorbije zeven jaar nooit hebben plaatsgevonden, anderzijds komt men toch ook erg verfrissend en bezonnen over. Dynamisch en verrassend melodieus ook, want hoewel de band met deze plaat een behoorlijk donkere periode eindelijk kan afsluiten, is het niet allemaal grimmige kommer en kwel wat we te horen krijgen. De monumentale afsluiter ‘Last Light’ klinkt immers zowaar hoopvol en positief, zonder daarbij uiteraard te vervallen in jolige festivalmuziek. Neurosis hertekent op ‘An Undying Love For A Burning World’ niet zozeer de blauwdrukken van een genre dat ze zelf gecreëerd hebben, maar ze maken iedereen op niet mis te verstane wijze duidelijk wie ze destijds effectief getekend heeft. Want driekwart van de huidige sludge- en post metal bands mag dan wel beïnvloed zijn door dit gezelschap, geen enkele heeft het ooit geëvenaard.