MASTODON

Het waren, op zijn zachtst gezegd, woelige jaren voor Mastodon, de band die met absolute meesterwerken als ‘Leviathan’ en ‘Crack The Skye’ persoonlijk zorgde voor een nieuwe generatie prog metalfans én daarbij niet werd weggezet als een stelletje suffe muziekbollebozen. Voor het hoe en wat daaromtrent verwijzen we u graag naar het bijhorende artikel, hier concentreren we ons op ‘Marrow Deep’, een plaat die gerust als een kleine comeback gezien mag worden. En wat voor eentje! ‘I feel so fucking alive!’, brult een sample ons toe in het begin van het tweede nummer ‘Poisonous Weapons’ en dat mogen we eigenlijk letterlijk opnemen. Mastodon klinkt op hun negende plaat immers weer energiek, geïnspireerd en fris en presenteert ons songs die alle typische elementen ruimschoots bevatten, maar toch nergens geforceerd en nodeloos uitgesponnen aanvoelen. De band laat ook regelmatig terug de spierballen rollen en komt vaak opnieuw opvallend harder en directer uit de hoek. De proggy elementen en de melodieuze inslag van de latere platen zijn uiteraard niet verdwenen, integendeel, maar in het algemeen kunnen we toch stellen dat ‘Marrow Deep’ terug een stuk meer ‘metal’ klinkt dan voorganger ‘Hushed And Grim’. Nummers als het eerder genoemde ‘Poisonous Weapons’, ‘Barbarians Blood’ en het furieus klinkende ‘A Vampire’s Demeanor’ zijn daar sprekende voorbeelden van. Daartegenover staan dan weer songs als ‘Snakes For Dinner’ (met geslaagde bijdrage van Josh Homme van Queens Of The Stone Age), ‘In The Ruins’ en ‘Golden Spires’, waarin de toevoegingen van kersverse toetsenist João Nogueira mooi naar voren komen en voor een King Crimson- en Pink Floyd-achtige inslag zorgen. Ook het uitmuntende spel van die andere nieuwkomer Nick Johnston zorgt overigens voor een frisse, nieuwe toevoeging aan het vertrouwde geluid zonder al te veel of te opvallend een stempel te drukken. Hét hoogtepunt van de plaat zal voor veel mensen ongetwijfeld ‘The Vanishing’ zijn, al was het maar door de ronduit epische intro van Geezer Butler van Black Sabbath. Maar ook de rest van de song is een absolute masterclass in progressieve metal die langzaam opbouwt tot een explosieve climax, de zweverige zang van het duo Sanders/Dailor optimaal benut en elk instrument de nodige ruimte geeft. Het is met zulke nummers dat Mastodon wederom bewijst dat de band tot de absolute top behoort en vaker wel dan niet flirt met genialiteit. ‘Marrow Deep’ is dus een uiterst geslaagd werkstuk geworden dat wellicht bekend zal komen te staan als de plaat die een nieuw hoofdstuk van de band inluidde, maar dat zich eveneens staande kan houden tussen favorieten als ‘Blood Mountain’, ‘Leviathan’ en ‘Emperor Of Sand’.