YES

Deze review gaat over de muziek van de plaat en staat los van de bezetting. Of je de huidige bezetting leuk vindt of niet en of je zelfs vindt dat de naam niet langer Yes zou mogen zijn is niet belangrijk. De band roeit met de riemen die zij heeft. Om te beginnen Chris Squire en Alan White zijn overleden en hebben perfecte vervangers gekregen met respectievelijk Billy Sherwood en Jay Scheffen. Ik denk niet dat Jon Anderson ooit nog terugkomt, dus moeten we verder met Jon Davison. En ook daarmee kunnen we leven. Wees blij dat Steve Howe, de ouderdomsdeken nog steeds aan boord is. En ook Geoff Downes blijft nog de toetsenist. Uit respect aanvaarden wij de huidige incarnatie van de groep. ‘Aurora’ is een album dat past in de rij met ‘The Quest’ en ‘Mirror To The Sky’. Als je die niet goed vond, dan zal ‘Aurora’ jou ook niet overtuigen. De plaat opent met het titelnummer. Het klinkt symfonisch orkestraal met een klassiek orkest, bijna als een Disneyfilm. Het gitaarspel van Steve Howe is prachtig en dat is zo over de ganse plaat. Ook zijn productie is vlekkeloos. De tweede single ‘Turnaround Situation’ is geschreven door Jon Davison, die op die song ook keyboards speelt. Een mooi nummer maar iets minder sterk dan die eerste single. Steve Howe componeerde zelfs een waar rocknummer voor dit album. ‘All Hands On Deck’ is een goed nummer maar eerder geschikt voor een Howe soloalbum. Ook het epische nummer ‘Countermovement’ van 13 minuten dat dit album naar de progressieve top had kunnen verheffen valt wat tegen en dat is volledig toe te schrijven aan de leadzang van Steve Howe die dat toch beter aan Jon Davison gelaten had. ‘Outside The Box’ is wat de titel zegt, een buitenbeentje. Een tekstloos nummer geschreven door Sherwood en Howe met alleen maar ‘tuutuu’ en ‘lala’ als tekst maar dan in de typische Yes stemmenharmonie. Zo staan er nog enkele experimenten op de plaat die wat minder als Yes klinken, maar dat is ook positief natuurlijk. Het album eindigt op een positieve noot; want ‘Watching The River Roll’, geschreven door Billy Sherwood is één van de betere songs, zoniet het beste van de reeks. Toch een mooie plaat van deze bekritiseerde bezetting. Enkel Geoff Downes valt wat tegen. Yes was altijd sterk op keyboards met Kaye, Wakeman, Moraz en zelfs Downes zelf maar op dit album blijft hij in de schaduw. Maar progfans, laat je niet ontmoedigen. Dit blijft een aankoop die het waard is om de rij te vervolledigen.