TARJA

De Finse zangeres Tarja Turunen is al jarenlang een vaste waarde binnen de symfonische metal. Meer dan twintig jaar na haar vertrek bij Nightwish is ze inmiddels toe aan haar tiende soloalbum. Haar soloprojecten variëren van metal en klassieke muziek tot kerstmuziek. De rode draad doorheen deze plaat is het donkere, emotionele gevoel dat ontstaat wanneer muziek en emotie volledig samensmelten. Na een atmosferische piano-intro barst de titeltrack los met zware gitaren en orkestrale arrangementen. Die symbiose tussen heavy metal en klassieke muziek vormt de kern van het album. In ‘The Eternal Return’ worden de pompende riffs plots onderbroken door een opera-intermezzo, waarin Tarja nogmaals bewijst hoe indrukwekkend moeiteloos ze de hoogste noten haalt. Ook het duet met Marko Hietala zit vol tempowisselingen en bombastische orkestrale erupties. De absolute uitschieter is echter ‘At Sea’, een epische compositie van tien minuten, waarin het Budapest Orchestra en het bijbehorende koor voortdurend voor sfeervolle dynamiek zorgen. Vooral viool, piano en uiteraard Tarja’s krachtige stem staan centraal, met hier en daar zelfs een subtiele knipoog naar Electric Light Orchestra. Tegelijk klinken de gitaren zwaarder dan ooit op een Tarja-soloalbum, inclusief enkele moderne djentinvloeden. ‘Tango’, verrijkt met de prachtige cello’s van Apocalyptica, lijkt een verwijzing naar haar Argentijnse echtgenoot, terwijl de ballad ‘Anemoia’ een ode vormt aan haar nieuwe thuisland Spanje. De hardste track van de plaat is niet toevallig de samenwerking met Dani Filth van Cradle of Filth. Afsluiten doet ze met een rustige, rijk georkestreerde song waaraan Chad Smith meewerkte. Dat nummer werd opnieuw van onder het stof gehaald en in een fris arrangement gegoten. Met het uitstekende en bijzonder gevarieerde ‘Frisson Noir’ lijkt Tarja een nieuwe fase in haar toch al indrukwekkende carrière in te luiden.