CONVERGE

We waren amper bekomen van voorganger‘Love Is Not Enough’ of er volgde een aankondiging dat er alweer nieuw plaatwerk op kost was. ‘Hum Of Hurt’ ontstond uit dezelfde sessies als ‘Love Is Not Enough’, maar fungeert volgens de band als een soort tegenhanger of reactie op die laatste. Waar ‘Love …’ agressief, direct en oldschool aanvoelde, is er op ‘Hum …’ meer ruimte voor dynamiek, sfeerschepping en experimentele stukken. Verwacht nu echter geen akoestisch of compleet gestript album, want in wezen blijft ‘Hum …’ een behoorlijk heftig werkstukje. Het klopt inderdaad dat nummers als ‘Doom In Bloom’, ‘Detonator’ en het relatief lange en opbouwende ‘Dream Debris’ een grotere nadruk leggen op tragere en slepende stukken en er tevens meer invloeden uit de noise en postrock/metal te bespeuren vallen, maar helemaal afwezig waren deze elementen nu ook weer niet op de, toegegeven, wel heel erg agressieve voorganger. Echte splinterbommetjes of snelheidsmonsters ontbreken dit keer wel, of het zou opener ‘Slip The Noose’ moeten zijn, maar eigenlijk stoort dat absoluut niet aangezien er, op een weliswaar andere manier, minstens even intens en beklemmend uit de hoek wordt gekomen. In die zin zijn beide platen dan ook twee zijden van dezelfde medaille: ‘Love …’ de hondsagressieve, bijna naar metal neigende sloophamer, ‘Hum …’ de broeierige, grillige en verstikkende wurggreep. 2026 is dus een prachtig jaar voor Converge-fans, want alle aspecten die ervoor gezorgd hebben dat de band vandaag de dag een semi-legendarische status geniet, zijn ruimschoot geëtaleerd op niet één, maar twee parels van platen. Klagers mogen zich dus enkele deuren verder aanmelden.