JARED JAMES NICHOLS

Dit is het vierde studioalbum van gitarist/zanger Jared James Nichols. Hij brengt traditionele op blues georiënteerde hardrock. De plaat beweegt zich tussen de kracht van hardrock en blootgelegde emotie. Nummers als ‘Dustin Bones’ en ‘Let’s Go’ gaan er vol voor terwijl ‘Killing Time’ en ‘Show Me’ meer ingetogen en melancholisch klinken. ‘Way Back’ weerspiegelt de eclectische muzikale smaak waarmee Nichols is opgegroeid. Hij luisterde naar Steppenwolf, Mountain, Cream en Led Zeppelin, dankzij zijn vader, naar de zachte muziek via zijn moeder en naar Alice in Chains en Stone Temple Pilots middels zijn broer. Dat levert een vreemde mix van blues, rock, country en heavy metal. Op ‘Killing Time’ klinkt hij zelfs als David Gilmour., vooral wat de melodieuze aanpak betreft. De toewijding aan gevoel boven perfectie loopt als een rode draad door het hele album. Nichols en zijn team hebben bewust de imperfecties erin gelaten, geen autotune, geen pogingen om de ruwe kantjes bij te schaven. Omdat hij zelf vindt dat er op die manier een bepaalde eerlijkheid in zit. Dit is Jared James Nichols op zijn allerbest.